google-site-verification: google4611ff8a601055a3.html

Marielle zoekt een baan en is zwanger

20 december 2016

Marielle was op zoek naar een nieuwe baan en we waren al een eind op weg in het traject tot ze met de mededeling kwam: ‘Ik ben zwanger’. Het was niet helemaal gepland, maar zij en haar partner waren er wel heel blij mee. Marielle vond dat ze nu eigenlijk niet meer kon solliciteren. Want, zei ze, geen enkele werkgever gaat mij nu aannemen.
Ik was het niet met haar eens. Ik ken genoeg voorbeelden van vrouwen die, zwanger en wel, een nieuwe baan kregen aangeboden. Die werkgevers wilden die kandidaat gewoon hebben en konden over de nadelen van die zwangerschap heen stappen.

Bovendien, op het moment dat je zwanger bent en je stopt met solliciteren, zet je in feite je leven on hold. Je gaat niet meer netwerken, niet meer om je heen kijken. Je doet dan bijna een jaar niet meer mee. Dat is, voor vrouwen met een klein beetje ambitie, niet wenselijk.
Waarom zou je niet gewoon doorgaan met netwerken en solliciteren?

Marielle was het met me eens, ze ging door. Met veel enthousiasme reageerde ze op een geweldig leuke baan en werd ze uitgenodigd voor een gesprek. Toen kwam de volgende hobbel. Moet je dan al vertellen dat je zwanger bent? Als je zeven maanden zwanger bent, tja, dan kun je daar niet onderuit. Maar als het nog goed te verbergen is, zou ik dat zeker niet direct doen. Ik zou in zo’n eerste gesprek ook nog niets zeggen. In het tweede gesprek zou ik dat wel doen, erbij vertellen dat je ambitieus bent en je leven niet een jaar op hold wilt zetten omdat je moeder wordt.

Marielle deed dat en dat werd een teleurstelling. De werkgever had toch op korte termijn iemand nodig. Dus helaas ging die baan aan haar neus voorbij. Maar 3 maanden later, toen ze 8 maanden zwanger was, belde hij op. Hij had een vacature en of dat niets voor haar was, na haar zwangerschapsverlof…

De case is gebaseerd op praktijkvoorbeelden. Heb jij zelf ook interesse in individuele coaching? Neem dan hier een kijkje.