google-site-verification: google4611ff8a601055a3.html

Mijn dochter wil alleen maar roze jurken aan

21 december 2017

Jolande kwam bij mij voor iets heel anders, maar wilde toch even haar frustratie kwijt: ‘Mijn dochter van 3 wil alleen nog maar roze prinsessen jurkjes aan en ik vind dat vreselijk! Maar ze is zo blij in zo’n jurkje…wat doe ik daar nou aan?’. 

Ja, dat is heel herkenbaar. Overigens heb ik daar met mijn dochter nooit last van gehad. Mijn dochter haatte jurkjes. Op het ridderfeest van haar broer wilde ze zeker geen prinses zijn. Nee, echt niet. Ridderes, dat wilde ze worden. Maar goed, dat is 20 jaar geleden. De meisjes van nu worden bedolven onder een roze-prinsessen-bombardement. Alles is roze. Het speelgoed, de speelgoedafdeling, de kleding, het behang… alles zuurstokroze.

Meisjes en jongens van nu worden door de commercie in een stereotype gedrukt. Misschien nog wel meer dan vroeger. Dat is niet fijn, want nog steeds is het meisjesachtig en zijn meisjesdingen minderwaardig.

En dat is waarschijnlijk waarom Jolande het vreselijk vindt om haar dochter in die jurk te zien. Maar het gaat natuurlijk niet om die jurk. Het gaat om wat er onder aan ten grondslag ligt, dat de vrouw het zwakke geslacht is. Het type dat als ze moet vluchten haar enkel verstuikt en dan door de man moet worden gedragen. Het type dat als haar begeleider, de man, belaagd wordt door de vijand, alleen maar gaat staan gillen in plaats van de belager knock-out te slaan. Kortom, het zwakke tere wezentje dat eigenlijk niks kan, behalve moeder worden en koken. Dat wil je niet voor je dochter.

Kinderen apen alleen maar na wat volwassenen doen. Dus ze apen jou na, maar ook andere moeders, leerkrachten en dat wat ze te zien of horen krijgen op tv, video en in boekjes.

Om daar een tegenwicht aan te bieden, is in de VS een beweging ontstaan: The Gutsy Girl Club die meisjes aanmoedigt moedig te zijn. Ook zijn er boekjes te koop met verhalen over dappere meisjes, bijvoorbeeld ‘Het boek voor meisjes met lef’ van Caroline Paul of ‘Girlpower’ van Timbuktu Labs. Gelukkig zijn de moderne Walt Disneyfilms al wat beter. Daar zijn de meisjes wel dapper, dus het gaat veranderen. Maar wel langzaam.

Dat was een eyeopener voor Jolande, dat ze een tegenwicht kan bieden. Niet door die roze jurk te verbieden, maar door erop te letten waar haar dochtertje (en haar zoontje!) naar kijkt, wat ze voorgelezen krijgt en wat ze tegen haar dochter zegt. Geeft ze complimenten over hoe ze er uit ziet of complimentjes omdat ze moedig is geweest?  Waarschuwt ze haar dochter bij alle ‘gevaarlijke’ dingen of moedigt ze haar dochter aan om uit haar comfortzone te treden? (Bekijk in dat verband ook de video bovenaan deze mail, die gaat ook daarover). En hoe moedig ben jij? Welk voorbeeld geef jij?

Spreek er eens over met andere moeders en vaders. Hoe meer bewustzijn er is op dit thema, hoe meer kans we maken om hier echt wat in te veranderen. Ook hierin schuilt sisterhood. Samen voeden we onze kinderen op.